“မုိက္ခဲ”

“မုိက္ခဲ”

ေလာကမွာ တေကာင္ၾကြက္ျဖစ္ရတာေလာက္ ေအာက္တန္းက်တာ မရွိ။ ၾကည့္ေလ။ ရြာထဲမွာ တခုခု ေပ်ာက္တာနဲ႔ သူ႔ကုိ စြပ္စြဲၾကေတာ့တာပဲ။
“မုိက္ခဲပဲ ေနမွာေပါ့”
သူ ထင္ခြဲ ေရသယ္ႏွင့္ လုပ္ေပးႏုိင္သမွ် လုပ္ေပးခဲ့ေသာ္လည္း ႐ုပ္ရွင္ေတြထဲကလုိ သူ႔ကုိ ခ်စ္မယ့္ မင္းသမီး သနားမယ့္ မင္းသမီးေပၚဖုိ႔ေနေနသာသာ ထေလတိုက္သျဖင့္ လႊင့္သြားသည့္ ထမီကုိေတာင္  သူခုိးသည္ဟု အစြပ္စြဲခံရသည္။ ေနာက္ ႀကိဳးတေခ်ာင္းခုိးလုိက္သည္။ ၿပီးေတာ့ သခ်ၤ ိဳင္းဘက္ ထြက္လာခဲ့သည္။ ကုိယ္ေသရင္ ျမဳပ္ေပးမည့္သူ မရွိတာ ေသခ်ာေနၿပီ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အုတ္ဂူတခုအနီးရွိ သစ္ပင္ေပၚတက္ကာ ႀကိဳးခ်ည္လုိက္ၿပီး လည္ပင္းတြင္ စြပ္၍ ခုန္ခ်လုိက္သည္။
“ဘုတ္”
မုိက္ခဲ ျပန္သတိရလာသည္။ မီးနီနီေလးေတြ လင္းေနေသာ အခန္းတခုအတြင္း အသက္ခပ္ႀကီးႀကီး တည္တည္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ လူႀကီးတဦးက အနီးတြင္ ေျမအုိးကြဲစတခုကုိ ေက်ာက္ပ်ဥ္တြင္ေသြးေနသည္။ သူထလာသည္ကုိ ျမင္ေတာ့ ခပ္မာမာနဲ႔ ေျပာသည္။
“ငရဲျပည္ကေန ႀကိဳဆုိပါတယ္ကြာ”
“ခင္ဗ်ာ”
မုိက္ခဲ ထမည္လုပ္ေတာ့ ေျခေထာက္ေတြက တခုခုနဲ႔ ၾကပ္စည္းထားသည္ကုိ ေတြ႕ရသည္။
“မင္းလူ႔ျပည္မွာတုန္းက အျမင့္ကေနခုန္ခ် ေသခဲ့တာမုိ႔ ေျခက်ိဳးသြားတာကြ၊ ငါ့ရ႕ဲ ယမမင္းအစြမ္းနဲ႔ဆုိ သံုးရက္ေပါ့ကြာ”
“ခင္ ခင္ဗ်ားက ယမမင္း ဟုတ္လား”
“မင္းႏွယ္ကြာ ယမမင္းက မင္းတုိ႔ထင္သလုိ ႐ုပ္ဆုိးဆုိးႀကီး မဟုတ္ပါဘူးကြာ၊ ငါက ငရဲေတြရဲ႕ ဘုရင္၊ ဘုရင္ဆုိေတာ့ ခန္႔ေခ်ာႀကီးေပါ့ကြာ”
“ဟုတ္ ဟုတ္ကဲ့၊ က်ေနာ့္ကုိ ဘာ ဘယ္လုိ လုပ္မလဲဟင္”
“မင္းကုိ ဘာမွ မလုပ္ပါဘူးကြာ၊ နည္းနည္းပါးပါးေလး ခုိင္းၿပီးရင္ မင္းကုိ ငါနဲ႔အတူ လူ႔ျပည္ေခၚသြားမလုိ႔”
“ခ ခင္ခင္ဗ်ာ”
“မေၾကာက္ပါနဲ႔ကြာ၊ ေသၿပီးသားလူဆုိတာ ေၾကာက္စရာ ဘယ္ရွိေတာ့မလဲ”
“ဟုတ္ကဲ့ က် က်ေနာ္ ဘာလုပ္ရမလဲ”
“ဟုိဘက္ရြာက မီးေနသည္တေယာက္ မီးမဖြားႏုိင္လုိ႔ေသသြားတယ္၊ သန္ဘက္ခါ သူ႔အေလာင္းကုိ ျမဳပ္တယ္၊ ညက်ရင္ သူ႔အေလာင္းကုိ ငါတုိ႔ျပန္ေဖာ္မယ္၊ ၿပီးရင္ သူ႔ကုိ သနပ္ခါးလူးေပးမယ္၊ သနပ္ခါး ေျခာက္တဲ့အထိ ေစာင့္မယ္၊ သနပ္ခါး ေျခာက္သြားရင္ ျပန္ခြာမယ္၊ ၿပီးရင္ သူ႔အေလာင္းကုိ လက္ရာ မပ်က္ ျပန္ျမဳပ္ေပးခဲ့ရမယ္ကြ”
မုိက္ခဲမွာ တုန္ခနဲ ျဖစ္သြားသည္။ သူ႔ေျခေထာက္ကုိ ျပန္ၾကည့္သည္။
“သဘက္ခါ မင္းေျခေထာက္ အေကာင္းပကတိ ျပန္ျဖစ္ပါၿပီကြ”
အ႐ုိးေခါင္းမ်ား အုိးကြဲစမ်ား သပိတ္ကြဲမ်ားႏွင့္ ယမမင္းႀကီးဆုိသူက အလုပ္႐ႈပ္ေနသည္။ နည္းနည္းစီေတာ့ သေဘာေပါက္လာသည္။ သူဆြဲႀကိဳးခ်လုိက္တုန္းက ႀကိဳးရွည္သျဖင့္ ေျခခ်င္းဝတ္လည္ထြက္သြား႐ံုသာ ရွိၿပီး သူလန္႔၍သာ ေမ့သြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိဆရာႀကီးက သူ႔အားေတြ႕၍ သယ္လာကာ ေဆးကုေပးထားျခင္း ျဖစ္သည္။ ထုိဆရာႀကီးက နာမည္ေမးေသာ္လည္း ယမမင္းဟုသာ ေျပာသျဖင့္ သူက ဆရာယမမင္းဟုသာ ေခၚေတာ့သည္။ သဘက္ခါ ေရာက္လာေတာ့ ေျပာထားသည့္အတုိင္း အေလာင္းေတြ ျပန္ေဖာ္ကာ မသာကုိ သနပ္ခါးလူးေပးၿပီး ေျခာက္သည့္အခါ ျပန္ခြာယူ၍ အေလာင္းကုိ ျပန္ျမဳပ္ေပးသည္။ ခါတုိင္းသာဆုိလွ်င္ မုိက္ခဲတေယာက္ ေတာ္ေတာ္ေၾကာက္မည္။ ခုေတာ့ ဆရာယမမင္းက နာမည္နဲ႔ လုိက္ေအာင္ မုိက္ဖုိ႔အေၾကာင္းေတြ တတြတ္တြတ္ ေျပာသျဖင့္ မုိက္ရဲလာသလုိ သူ႔ကုိယ္သူ ေသၿပီးသားဟုလည္း ခံယူလုိက္ေသာေၾကာင့္ ေတာ္ေတာ္ရဲတင္းလာသည္။
“အဲဒါ ဘာျဖစ္လာမလဲဟင္”
“ငါ လူတေယာက္ကုိ ေကာင္းေကာင္းညႇိဳ႕ႏုိင္တဲ့ ေဆးေဖာ္ေနတာကြ၊ ဒါေပမယ့္ ၾကာပါၿပီ၊ ဒီတမယ္လုိေနတာ၊ သံုးႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလးႏွစ္နီးပါးေတာင္ ရွိပါေပါ့၊ ခုေတာ့ ဒီေဆးရၿပီေပါ့ကြာ ဟား ဟား ဟား ဟား ဟား”
ယမမင္းသည္ အေတာမသတ္ေအာင္ ရယ္ေနသည္။ သူ႔ရယ္သံမွာ လူေတြကုိ နာက်ည္းေနသည့္ အသံပါသည္။ ေၾကာက္စရာေကာင္းသည္။
“ေဆးအစြမ္းက ဘာလဲဆရာ”
“ေျပာျပလုိ႔ မဆံုးႏုိင္ေအာင္ေပါ့ကြာ၊ ေအးမင္းတုိ႔ လူၿပိန္းနားလည္ေအာင္ ေျပာျပရရင္ေတာ့ ဒီေဆးနဲ႔ လူေတြကုိ ငါတုိ႔ ႀကိဳက္သလုိ ခုိင္းလုိ႔ရတယ္၊ ခုေခတ္ လူေတြကေတာ့ တုိ႔ေဆးလုိ႔ ေခၚၾကတယ္၊ ဒါေပမယ့္ အစြမ္းကေတာ့ အဲဒီထက္ အမ်ားႀကီး စြမ္းတယ္ကြာ”
“ေျပာၾကည့္ပါဦးဆရာ”
“ေနာက္ေတာ့ မင္းသိမေပါ့ကြာ မင္းသိမေပါ့”
“က်ေနာ္လည္း သံုးလုိ႔ ရမလားဆရာ”
“ဟ မင္းနဲ႔ ငါနဲ႔ မသံုးလုိ႔ ဘယ္သူ သံုးမလဲကြ”
“ဘယ္လုိ လုပ္ရဦးမလဲဆရာ”
ဆရာယမမင္းသည္ သူ႔အား စုပ္ထုိးနည္း သင္ေပးသည္။ ၿပီးလွ်င္ သူ႔အား ငယ္ထိပ္မွ ေျခဖ်ားအထိ ဂါထာမန္းမႈတ္၍ အစက္နီနီေလးျဖင့္ ေပါက္ေပးသည္။ သူကလည္း ဆရာ့ကုိ ျပန္ထုိးေပးရသည္။ သူျပန္ထုိးေပးေတာ့ ဆရာက ဂါထာမန္းမႈတ္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ မိန္းမထမီအထက္ဆင္၊ အတြင္းခံႏွင့္ ေဘာ္လီကုိ မီး႐ိႈ႔ကာ ျပာခ်ၿပီး အရည္ေဖ်ာ္သည္။ ဂါထာမန္းမႈတ္ကာ ေသာက္သည္။ တပတ္လံုးလံုး ခႏၶာကုိယ္ကုိ ေျမႀကီးထဲ တဝက္ျမဳပ္ကာ ေနသည္။ ပါးစပ္ ဟထားၿပီး ပါးစပ္ထဲ ဝင္သမွ် အေကာင္ အကုန္စားရသည္။ မိုက္ခဲလည္း ဘုမသိ ဘမသိ လုိက္လုပ္ရသည္။ တပတ္ျပည့္ေတာ့ ညအခ်ိန္ ေရေခ်ာင္းတခုတြင္ ေရသြားခ်ိဳးၾကသည္။ အားလံုး သန္႔သန္႔ျပန္႔ျပန္႔ေလး ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ဝတ္သည္။
“ၿပီးၿပီကြ”
“က်ေနာ္ ဘာဆက္လုပ္ရမလဲ”
“နက္ဖန္က်ရင္ ငါတုိ႔ ေတာင္ေအာက္ ခဏဆင္းမယ္၊ သခ်ိ ဳၤင္း ဟုိဘက္က ၿခံမွာ ခင္စီ တေယာက္ထဲ အလုပ္လာလုပ္ေလ့ရွိတယ္၊ သူ႔ကုိ အရင္ စမ္းၾကည့္မယ္”
“ဟင္ ဆရာကလည္း က်ေနာ္က ပစၥည္းေတြပဲ ယူ၊ လူခ်မ္းသာေအာင္ အရင္လုပ္ခ်င္တာ”
“ငါက ဘာလုပ္မယ္လုိ႔ ေျပာေနလုိ႔လဲကြ”
“ခင္စီဆုိေတာ့ သူက မိန္းကေလးေလ ဆရာ”
“ဆုိေတာ့ ဘာျဖစ္တာတုန္းကြ”
“ဟုိ ဟုိ ... ဟုိ”
“မင္းဆုိတဲ့ေကာင္ကေတာ့ကြာ၊ လာခဲ့”
ဆိုကာ ေဆးအိတ္ထဲမွ ေဆးတခ်ိဳ႕ယူကာ မုိက္ခဲ၏ လိင္တံေပၚလူးေပးသည္။ လိင္တံက ေတာ္ေတာ္မတ္လာသည္။ ႀကီးလည္း ႀကီးလာသည္။
“ဆ ဆရာ ႀကီးႀကီးလာတယ္ ဆရာ၊ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ”
“နက္ဖန္ေရာက္လုိ႔မွ မင္းမိန္းခေလး တေယာက္ေယာက္နဲ႔ မအိပ္ဘူးဆုိရင္ ႀကီးသထက္ ပုိႀကီးလာၿပီ ေပါက္ကြဲမွာေပါ့ကြာ”
“ၿပီး ၿပီးေတာ့ေရာ ဆရာ”
“ဒီတခါ မင္းတကယ္ေသၿပီေပါ့”
“ခင္ဗ်ာ...”
နက္ဖန္ မနက္ေရာက္လာေတာ့ သူတုိ႔ ခင္စီျခံဘက္ေရာက္လာသည္။ ခင္စီက စပါးခင္းထဲ ျမက္ထုိင္ႏႈတ္ေနသည္။ ဆရာႀကီးက လက္ေဖ်ာက္သံုးခ်က္တီးလုိက္သည္။ ခင္စီက လွည့္ၾကည့္လာသည္။ မ်က္လံုးအိမ္တြင္ မည္းခနဲ တခ်က္တက္လာသည္။ ၿပီးေတာ့ ျပန္၍ ပံုမွန္ ျဖစ္လာသည္။ မုိက္ခဲ ခင္စီကုိ သိပါသည္။ အရပ္ပုပုႏွင့္ ခ်စ္စရာေလး ျဖစ္ကာ မ်က္ႏွာဝုိင္းေသာ္လည္း ေမးေစ့ခပ္ခၽြန္ခၽြန္ေလး ျဖစ္သည္။ ထုိေန႔က သူမမွာခရမ္းျပာေရာင္ အက်ႌနဲ႔ ထမီကုိ ဝတ္ထားသည္။
“ခင္စီ အလုပ္နားေတာ့ နင္တဲထဲ ဝင္ေတာ့”
“ဟုတ္ကဲ့”
ခင္စီက ခေမာက္ေလးခၽြတ္ကာ ျခံေထာင့္ရွိ တဲသုိ႔ ဝင္သြားသည္။ ထဲထဲတြင္ ကြပ္ပ်စ္ေလး တခုရွိသည္။
“ခင္စီ ကြပ္ပ်စ္ေပၚအိပ္ၿပီ နင့္ထမီပင့္ထားေပးစမ္း”
ခင္စီက ကြတ္ပ်စ္ေပၚ အိပ္ကာ ထမီကုိ ပင့္လုိက္သည္။
“အေပၚထိပင့္ေလ၊ အတြင္းခံပါခၽြတ္ ဘာလုပ္ေနလဲ”
ခင္စီသည္ ဆရာႀကီးေျပာသည့္အတုိင္း တေဝမတုိင္း လိုက္လုပ္သည္။ ေစာက္ေမြးမည္းမည္းႀကီးတြင္ ေစာက္ဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းေလး ေပၚလာသည္။
“ေပါင္ကားေလ”
ခင္စီက ေပါင္ကားသည္။ ေစာက္ေစ့ရဲတ်ာေလး ေပၚလာသည္။ ဆရာႀကီးက ပုဆုိးခၽြတ္ခ်ကာ ခင္စီေပၚေမွာက္အိပ္ခ်လုိက္သည္။ ၿငိမ္ေနေသာ ခင္စီ အခနဲ တခ်က္ေအာ္သည္။ ဆရာႀကီး ခင္စီကုိ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ လုိးေနသည္။ ကုိယ့္ေရွ႕တြင္ ဒီလုိ လုိးေနတာ မျမင္ဖူးေသာ မုိက္ခဲတေယာက္ ေနမထိ ထုိင္မသာ ျဖစ္လာသည္။ လီးေတြကလည္း ေတာင္လာသည္။ ကုိယ့္လီးကုိယ္ကုိင္ကာ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိျဖစ္လာသည္။ ဆရာႀကီးက သိေနၿပီးသား လုိေနာက္လွည့္ၾကည့္လာသည္။
“ခင္စီ နင္ငါ့လီးစုပ္”
ဆရာႀကီးက ထကာ ခင္စီေဘးတြင္ဒူးေထာက္၍ ခင္စီေခါင္းကုိ မခ်ီလုိက္သည္။ ခင္စီက ပါးစပ္ အသာဟကာ ဆရာႀကီးလီးကုိ စုပ္ေပးသည္။
“လုိးေလ ေဟ့ေကာင္”
မုိက္ခဲမွာ ေတာ္ေတာ္လုိးခ်င္ေနၿပီ ျဖစ္သျဖင့္ ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ ပုဆုိးခၽြတ္ခ်ကာ ခင္စီကုိ ဝင္ေဆာင့္ေတာ့သည္။ ဆရာႀကီးလုိးထားၿပီးသားေနရာမုိ႔ ေစာက္ဖုတ္က ဟေနေသးရာ ခ်က္ခ်င္း ဝင္သြားသည္။ အလုိလုိ သိေသာ ပညာရပ္မ်ိဳးျဖစ္သျဖင့္ မုိက္ခဲတေယာက္ ခင္စီကုိ အားပါးတရေဆာင့္လုိးပါေတာ့သည္။ ေစာက္ဖုတ္လုိးသည္ဆုိသည့္ အေတြ႕အႀကံဳ တခါမွ မရွိဖူးသျဖင့္ ငါးမိနစ္ေလာက္သာ ၾကာလုိက္သည္။ ဆရာႀကီးကေတာ့ လီးစုပ္ခုိင္းေနရာမွ ျပန္လုိးသည္။
“ထြီ ေတာ္ေတာ္ညံ့တဲ့ေကာင္ ေစာက္ဖုတ္က မင္းအရည္နဲ႔ ျပည့္သြားၿပီ၊ ေနာက္ဆုိ လရည္ကုိ အျပင္မွာထုတ္ကြ”
ဆုိကာ ဆက္လုိးၿပီးေနာက္ လရည္ကုိ ေဘးသုိ႔ လႊတ္ခ်လုိက္သည္။ ထုိ႔ေနာက္ ခင္စီကုိ အတြင္းခံ ျပန္ဝတ္ခုိင္း ထမီျပန္ျပင္ခုိင္းသည္။ ၿပီးေတာ့ လက္ေဖ်ာက္တခ်က္ တီးလုိက္ရာ ခင္စီ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္။
“လာ ျပန္ရေအာင္”
ဆုိကာ ယာတဲေလးမွ ထြက္ျပန္ခဲ့သည္။ မုိက္ခဲသည္ မ႐ုိးမရြေလး ျဖစ္ေနသည္။ ဆရာႀကီးလုိးတာ ေတာ္ေတာ္ၾကာသည္။ သူလုိးတာက်ေတာ့ ေလးမိနစ္ပင္ နည္းနည္းေလး ေက်ာ္႐ံုနဲ႔ ၿပီးသြားသည္။ သူ သိပ္မေက်နပ္။ ဆရာႀကီးေဆာင့္ထည့္လုိက္တုိင္း ခင္စီမ်က္ႏွာေလး ညိဳးညိဳးတက္သြားသည္။ ေနာက္ပုိင္း ေအာ္ေတာင္ သိပ္မေအာင္ႏုိင္သေလာက္ ျဖစ္ေတာ့မွ ဆရာႀကီးက ၿပီးသြားသည္။
“ခင္စီျပန္ႏုိးလာရင္ ဘယ္လုိ ျဖစ္မလဲဆရာ”
“ငါတုိ႔ သူ႔ကုိ လာလုိးသြားတာကုိ ျပန္ေတြးမေပါ့ကြာ”
“ခင္ဗ်ာ ဒါဆုိ သူ သူသိၿပီေပါ့”
“ဒါေပမယ့္...”
ဆရာႀကီး စကားကုိ မုိက္ခဲ ဆံုးေအာင္ နားမေထာင္ႏုိင္ေတာ့။
“ဒါေပမယ့္ ဘာျဖစ္လဲဆရာ”
“သူ ငါတုိ႔ကုိ တမ္းတမ္းစြဲသြားၿပီကြ”
“ခင္ဗ်ာ ေကာင္းလုိက္တာ”
မုိက္ခဲမွာ အံ့လည္းအံ့ၾသ သေဘာလည္းက်သျဖင့္ ေကာင္းလုိက္တာဟု ညည္းမိသြားသည္။
“ဘာလဲ မင္းထပ္လုိးခ်င္ေနေသးတာ မဟုတ္လား”
“ဟုတ္ ကဲ့ အဲ ဟဲဟဲ ဆရာကလဲ”
“အစတုန္းကေတာ့ သူေတာ္ေကာင္းလုိလုိ ဘာလုိလုိနဲ႔”
“က်ေနာ္တုိ႔ ဘာဆက္လုပ္မလဲဆရာ”
“ငါတို႔ ဒီရြာမွာ ခဏေနမယ္၊ ၿပီးရင္ ပုိက္ဆံစုမယ္၊ ပုိက္ဆံစုတယ္ဆုိတာကလည္း လံုးခနဲ ခဲခနဲ ယူလုိက္ရင္ ရတယ္ကြ၊ ဒါေပမယ့္ ငါတုိ႔အဲလုိ လုပ္လုိ႔ မျဖစ္ေသးဘူး၊ နည္းနည္းခ်င္းစီစုမယ္၊ ၿမိဳ႕ေပၚမွာ တုိက္ခန္း တခန္း ဝယ္ႏုိင္တဲ့ထိ စုမယ္၊ ၿမိဳ႕ေရာက္ရင္ ကုိယ္ပုိင္ အိမ္တလံုး ဝယ္ႏုိင္တဲ့ထိ ထပ္စုမယ္၊ ေနာက္ေတာ့ ငါတုိ႔ လုပ္ခ်င္တာ ဆက္လုပ္မယ္ေပါ့ကြာ”
“က်ေနာ္ေတာ့ ခင္စီကုိ ထပ္ေတြ႕ခ်င္ေသးတာပဲ ဆရာ”
“ေအး မင္းခင္စီဆီကေန ပညာေတြ အမ်ားႀကီး သင္ရဦးမယ္ ငါ့တပည့္”
“ဟင္ ဘယ္လုိ”
ဆုိကာ ဆရာႀကီးယမမင္းသည္ တေနရာတြင္ ရွိေသာ ေသတၱာကုိ ဖြင့္လုိက္သည္။ ထုိထဲတြင္ အုိင္ပက္နဲ႔ ဆုိလာဘက္ထရီထုတ္လာသည္။ ထုိ႔ေနာက္ ဆုိလာျဖင့္ ဘက္ထရီသြင္းကာ အုိင္ပက္ကုိ အားသြင္းသည္။
“ဆရာက ေခတ္လည္း မီတယ္ေနာ္”
“ငါက အမ္ဘီဘီအက္စ္ဘြဲ႕ရထားတာလုိ႔ ဆက္ေျပာရင္ မင္းပုိအံ့ၾသသြားမယ္ထင္တယ္”
“အမ္ဘီဘီအက္စ္ဆုိတာ ဘာလဲဆရာ”
“အာ မင္းက ေတာသားဆုိတာ ငါေမ့သြားသကြာ”
“ဟုတ္ကဲ့”
“ငါက ဆရာဝန္ကြ၊ ေဆးကုတဲ့ ဆရာဝန္၊ ဒါေပမယ့္ ငါဟာ ယုတ္မာတဲ့ မိန္းမတေယာက္ေၾကာင့္ ဘဝပ်က္ခဲ့ရတယ္ ေတာက္!”
ဆရာႀကီးသည္ ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ့ၾကည့္ကာ မုိင္းဆဲဗင္းစီးကရက္ကုိ ဖြာလုိက္သည္။ ဆရာက ၿမိဳ႕ႀကီးသား တစ္ဦးပဲဆုိသည္ကုိ မုိက္ခဲ သေဘာေပါက္လာသည္။ ဘာေၾကာင့္မ်ား ဒီလုိ ျဖစ္ေနပါလိမ့္။ သူ ဆရာ့အေၾကာင္း ေမးၾကည့္ခ်င္သည္။ သုိ႔ေသာ္ ခက္ထန္လွေသာ ဆရာ့မ်က္ႏွာကုိ ၾကည့္ရင္း မေမးရဲ။ ညတြင္ ဆရာက အုိင္ပက္ထဲမွ ဖူးကားတခ်ိဳ႕ျပသည္။ မုိက္ခဲမွာ ခင္စီကုိသာ ျမင္ေယာင္ေနေလေတာ့သသည္။ ဆရာက သူ႔ကုိ ၾကည့္ရင္း ျပံဳးသည္။ ေနာက္ေန႔လင္းသည္နဲ႔ မုိက္ခဲတေယာက္ ခင္စီဆီ သြားခ်င္စိတ္ တဖြားဖြားေပၚေနသည္။ ဆရာၾကည့္ေတာ့ ေအးေဆးျဖစ္ေနသျဖင့္ သူမခ်င့္မရဲ ျဖစ္လာသည္။
“ခင္စီဆီ မသြားဘူးလားဆရာႀကီး”
“ေနၾကည့္လိုက္ဦးကြ၊ ခုမွ ထန္းတဖ်ားပဲ ရွိေသးတာ၊ ခုမွ ခင္စီ ျခံထဲေရာက္ကာစပဲ ရွိေသးတာ”
“က်ေနာ္ ခင္စီကုိ ေတြ႕ခ်င္ေနၿပီဗ်ာ”
“ဒါဆုိလည္း သြားတာေပါ့ကြာ”
ဆုိကာ ခင္စီျခံရွိရာဆီ ေရာက္လာခဲ့ၾကသည္။
“က်မ ေမွ်ာ္ေနတာ”
မုိက္ခဲက မွန္လွေသာ သူ႔ဆရာစကားေၾကာင့္ ဆရာကုိ အထင္တႀကီးလွမ္းၾကည့္သည္။
“ဒါဆုိ နင့္တဲထဲ သြားရေအာင္ေလ ခင္စီ”
မုိက္ခဲက ေနာက္မွ ခင္စီအုိးေလးကုိ ၾကည့္ရင္း ေတာင္လာေသာ သူ႔လီးေၾကာင့္ နည္းနည္း လမ္းသြားခက္ေသာ္လည္း အေတြးက မေလွ်ာ့။
“ညက ဗြီဒီယုိထဲလုိ လုပ္ၾကည့္မလားဆရာ”
ဆရာႀကီးအား တုိးတုိးေလး ကပ္ေျပာသည္။
“ဗြီဒီယုိထဲကလုိဆုိ အဖုတ္ယက္တဲ့ အခန္းလည္းပါတယ္ေနာ္”
“အကုန္ လုပ္ၾကည့္မယ္ေလဆရာ”
“ဒါေပမယ့္ ဒီေကာင္မက အပ်ိဳမစစ္ဘူး၊ တျခားေယာက္က်ားေတြ လုိးၿပီးသားကြ၊ ငါ့အထင္ ေယာက်္ားႏွစ္ေယာက္ေလာက္က သူ႔ကုိ ခဏခဏ လုိးဖူးတဲ့ အေနအထားမွာ ရွိတယ္ကြ”
“ဟင္ ”
သိလြန္းလွေသာ ဆရာႀကီးအား မုိက္ခဲ အံ့ၾသၿပီးရင္း အံ့ၾသေနေတာ့သည္။
“မင္း မယံုရင္ ေမးၾကည့္ေလ”
“ေနာက္မွ ေမးမယ္ဆရာ ခုေတာ့ လုိးခ်င္ေနၿပီ”
တဲထဲေရာက္လာေတာ့ ခင္စီက ထမီပင့္ကာ အတြင္းခံခၽြတ္ရင္း ေစာင့္ေနသည္။
“ခင္စီ နင္အကုန္ခၽြတ္ေလ”
မုိက္ခဲက ဗြီဒီယုိၾကည့္ထားသမုိ႔ ဗြီဒီယုိထဲကလုိ ျဖစ္ခ်င္ေနသည္။ ခင္စီကလည္း ႏွစ္ခြန္းမေျပာရ။
“ဆရာ”
“မင္းအရင္ဆြဲေလ”
“မဟုတ္ဘူးဆရာ ဦးဦးဖ်ားဖ်ား”
“လုပ္ပါကြာ၊ မင္းလ်က္ေပးခ်င္တယ္ဆုိ လ်က္ေပးၾကည့္ေပါ့”
“ဆရာ မလုိးဘူးလား”
“လုိးမွာေပါ့ကြ၊ ေအးေဆး”
မုိက္ခဲမွာ စူအိပြင့္အာေနေသာ ခင္စီေစာက္ဖုတ္ကုိ ျမင္ကတည္းက မေနႏုိင္ မထုိင္ႏုိင္ျဖစ္ေနရာ မေန႔ညက ဆရာႀကီး ျပထားေသာ ဗြီဒီယုိထဲကလုိ လုပ္ခ်င္စိတ္ကလည္း ျပင္းထန္ေနသျဖင့္ ခင္စီေပါင္ကုိ နည္းနည္းဆြဲကားၿပီး ေခါင္းငံု႔ကာ လ်က္ေပးေလေတာ့သည္။
“အား”
အာေခါင္ထဲမွ လာေသာ ခင္စီညည္းသံေၾကာင့္ ငံက်ိက်ိျဖစ္ေနေသာ္လည္း မုိက္ခဲက မသိေတာ့။ ေစာက္ဖုတ္ကုိသာ လ်က္ေနေတာ့သည္။ အက္ေၾကာင္းထဲ လွ်ာထုိးထည့္ၿပီး ေမႊေပးသည္။ ခင္စီမွာ ေကာ့ေနသည္။ ေနာက္ ခင္စီကုိ ခြတက္ၿပီး မ်က္ႏွာကုိ ဆြဲေမာ့ကာ ခင္စီပါးစပ္ထဲ လီးကုိထည့္သည္။ ခင္စီလည္း သူ႔လီးကုိ ငံုသည္။ သူက ခင္စီလီးကုိ ငံုထားမွ ပုဆုိးေတြ အက်ႌေတြ ခၽြတ္ေတာ့သည္။ လုိးခ်င္ေနၿပီျဖစ္သျဖင့္ ခၽြတ္ၿပီးေတာ့ လုိးပါေတာ့သည္။
“အုန္”
႐ုတ္တရက္ မိုက္ခဲက ေဆာင့္လုိးသျဖင့္ ခင္စီက နာသြားျခင္း ျဖစ္သည္။ အသက္ ငယ္ငယ္ေလးသာ ရွိေသးေသာ မုိက္ခဲသည္ ခုထိ ဘယ္လုိ လုိးရမည္ဆုိသည္ကုိ မသိေသးေပ။ ခပ္ျပင္းျပင္းနဲ႔ ေဆာင့္လုိးသျဖင့္ သိပ္မၾကာခင္ ၿပီးသြားသည္။ ဆရာက ေျပာထားသျဖင့္သာ လရည္ကုိ အျပင္ထုတ္လုိက္သည္။ ထပ္လုိးခ်င္ေသးသည္။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာႀကီး ဝင္လာသျဖင့္ သူေနာက္ဆုတ္လုိက္သည္။ ဆရာႀကီးက ခင္စီ၏ ႏႈတ္ခမ္းကုိ လက္မျဖင့္ ပြတ္ကစားသည္။ ခင္စီက လက္မကုိ စုပ္သည္။ ဆရာႀကီးက ႏႈတ္ခမ္းခ်င္း စုပ္လုိက္သည္။ ခင္စီမွာ ဆရာႀကီးအက်ႌကုိ ခၽြတ္ေပးရင္း ေကာ့ေနသည္။ ဆရာႀကီးသည္ ခင္စီႏုိ႔ကုိ ပြတ္ေခ်ကစားရင္း စုပ္သည္။ ေနာက္ လီးကုိ ခင္စီႏႈတ္ခမ္းတြင္ ေတ့လုိက္ေတာ့ ခင္စီက စုပ္ေပးသည္။ လတံႀကီးကုိ လ်က္လုိက္ ထိပ္ကုိ စုပ္လုိက္ လုပ္သည္။ ခင္စီေစာက္ဖုတ္ကုိ ဆရာႀကီးက ႏိႈက္သည္။ ခင္စီမွာ ေကာ့ေနသည္။
“ခင္စီေလးဘက္ေထာက္ကုန္းလုိက္”
ဆရာႀကီးေျပာသလုိ ခင္စီေနေပးသည္။ ဆရာႀကီးက ခင္စီအုိးကုိ ပြတ္ကစားၿပီးမွ ေတ့သြင္းလုိက္သည္။ လီးက ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ဝင္သည္။ ဆရာႀကီးသည္ ခင္စီခါးကုိကုိင္ကာ ေဆာင့္သည္။ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ေဆာင့္သည္။ တခါခါ လီးကုိ အျပင္ထိထုတ္ၿပီးမွ သြင္းရင္းေဆာင့္ထည့္သည္။ ခင္စီမွာ ေမာ့ကာ ေမာ့ကာျဖင့္ ေအာ္သည္။ ဆရာႀကီးမွာ ခင္စီကုိ ေနာက္ကေန ေဆာင့္လုိးရင္း တြဲက်တုန္ခါေနေသာ ခင္စီႏုိ႔ကုိ ကုိင္သည္။ ေတာ္ေတာ္ၾကာလာေတာ့ ခင္စီလက္မေထာက္ႏုိင္ေတာ့။ သုိ႔ေသာ္ ဆရာႀကီးကေတာ့ ဆက္ေဆာင့္သည္။ လံုးဝမခၽြတ္။ လုိးရင္းတန္းလန္းပင္ ခင္စီကုိယ္ကုိ ေဘးတေစာင္းဆြဲလွည့္ကာ ႏုိ႔ေတြကုိ ကစားရင္း ေဆာင့္သည္။ ခင္စီ ဒူးပင္ မေထာက္ႏုိင္ေတာ့ဘဲ လဲက်သည္အထိ ဆရာႀကီး ဆက္လုိးသည္။ ခင္စီ ေကာင္းေကာင္း မညည္းႏိုင္ေတာ့သည့္အခါ ဆရာႀကီးက လရည္ကုိ ခင္စီကုိယ္ေပၚ လႊတ္ခ်သည္။ ခါးေစာင္းမွ ဗုိက္ေပၚသုိ႔ လရည္ေတြစီးက်ကုန္သည္။ ခင္စီက ၿပံဳး၍ လရည္ကုိ ကုိယ္ေပၚ ပြတ္သပ္ကစားသည္။ လက္ေခ်ာင္းေပၚ ေပေနေသာ လရည္မ်ားကုိ လ်က္သည္။
“နင္လုိးဦးမလား”
“ဆြဲလုိက္ဦး မုိက္ခဲ”
ခင္စီက သူကုိ ေမးသည္။ ဆရာႀကီးက ဆြဲခုိင္းသည္။ သူလည္း မေနႏုိင္ျပန္ေတာ့သည္မုိ႔ အရွက္ေျပ ျပန္ေကာက္ဝတ္ထားေသာ ပုဆုိးကုိ ခၽြတ္ခ်ကာ ထပ္လုိးလုိက္ျပန္သည္။ ဆရာႀကီးလုိ ႏုိ႔ေတြ ဘာေတြဆြဲေပးသည္။ သုိ႔ေသာ္လည္း သိပ္မၾကာျပန္။ ဆရာႀကီးလုပ္သလုိ လရည္ကို ခင္စီကုိယ္ေပၚ လႊတ္ခ်လုိက္သည္။ ခင္စီက သူ႔လီးကုိ ကုိင္ေပးသည္။
“ရွင့္ဆရာႀကီးဆီ ပညာေတြ သင္လုိက္ဦး”
ခင္စီက ထုိကဲ့သိ႔ုေျပာေတာ့ သူနည္းနည္းရွက္သည္။ နည္းနည္းပါးပါး ႏႈတ္ဆက္ကာ ျပန္လာခဲ့သည္။ အေဝးေရာက္ေတာ့ ျပန္လွည့္ၾကည့္သည္။ ခင္စီ ယာခင္းထဲ ျမက္ႏႈတ္ေနသည္။
“မင္း အားရပံု မေပါက္ေသးဘူး ဟုတ္လား မုိက္ခဲ”
“က်ေနာ္ ဆရာ့လုိအၾကာႀကီး လုိးခ်င္တယ္ဗ်ာ”
“တတ္လာမွာေပါ့ကြာ၊ ဒါနဲ႔ မင္းအသက္က ဘယ္ေလာက္လဲ”
“၁၇ ပါဆရာ”
“ငါက ၄၂ ႏွစ္ကြ။ သမၻာအရာ ငါကႀကီးေပမယ့္ အားကေတာ့ မင္းေလာက္မရွိေတာ့ဘူးေပါ့ကြာ၊ ျဖည္းျဖည္းေတာ့ မင္းတတ္လာမွာပါ”
“ဆရာ မနက္ဖန္ သြားဦးမလား”
“မင္းသြားခ်င္ေနမွေတာ့ သြားရေသးတာေပါ့ကြာ”
ေနာက္ေန႔ ေနထန္းတဖ်ားေက်ာ္ေတာ့ သူတုိ႔ ခင္စီယာခင္းထဲ ေရာက္လာသည္။ သည္ေန႔ေတာ့ ဆရာႀကီး သင္ေပးထားသျဖင့္ နည္းနည္းေအာင့္ထားတတ္လာသည္။ ဆရာႀကီးေရာ သူတခ်ီစီၿပီးေတာ့ ဆရာႀကီးက ေမးသျဖင့္ ခင္စီက သူမအေၾကာင္း ေျပာျပသည္။
“ငါ့လရည္ကုိ နင္ေအးေဆး ေသာက္ရဲတာဆုိေတာ့ အရင္လည္း ေသာက္ဖူးၿပီးသားေပါ့”
“က်မ ခဲအုိေတြေပါ့”